| حاج عماد |
همه
را در جای مناسب نشاندم , دوربین را که تنظیم می کردم یکی از حضار به
بهانه های مختلفی همچون تو نمی توانی یا خوب بلد نیستی و... دوربین را از
من گرفت . آن روز چندین عکس گرفته شد بدون آنکه او حتی در یکی از آنها حضور
داشته باشد .
... شهید که شد او را شناختم , آن موقع بود که فهمیدم چرا سازمان سیا سالها در به در دنبال ردی از حاج عماد بود و تنها عکسی از بیست و چند سالگی او داشت.
روحت شاد حاج رضوان منبع:سایت حاج رضوان
|
|
محمد صادق زادشفق | 22:54 - پنجشنبه 24 فروردین1391 + | |
| بابای آسمانی... |
سلام بابا میدانم که حال و جایگاهت خوب است. شاید شهید نباشی اما میدانم که همراه دوستان شهیدت " در قهقهه مستانه تان عند ربهم یرزقون" اید. اما هیچ خبر از حال دل زار ما داری بابا؟ اصلا میدانی که در این پنج سال بر ما چه گذشته است؟ چه غم و شادی هایی را پشت سر گذاشتیم حضور زیبایت را در بین مان کم داشتیم، اما نه بارها و بارها حضور معنویت را با جان ودل حس کردیم و چه زیبا هوایمان را داری بابا! راستی فاطمه ات خانومی شده برای خودش، کلاس پنجم است وشاگرد اول اما نمی دانم چرا در این چند سال به ندرت حرفی از تو زده ...چه توداراست فاطمه! بارها و بارها وقتی برگه امتحانیش را برای امضا پیش من یا مادر می آورد ،غربتی عجیب را در چشمانش می توان دید. که ای کاش بابا زیر برگه ام را امضا میکرد. بگذار چند باره بپرسم بابا: آن عاشقانت را که در تشییع پیکرت آنگونه بر سر وسینه میزدند ، از کجا آورده بودی؟ آنهایی که در مراسمات یادبودت بی ریا و خالصانه اشک ریختند ویادت را گرامی داشتند که بودند؟ آن پیرزن که در مراسم تشییع آروز میکرد که "ای کاش شوهر و فرزندانم جای حسین زادشفق می رفتند"، که بود؟ یا آن مادر قد کمان که به اتومبیلی که فقط مزین به عکس زیبایت بود چسبیده بود و ناله میکرد که بود؟ در جواب این سوال هایم فقط دو چیز به یادم می آید: اول آنکه شما عزت و آبروی خود را از خدا و اهل بیت(ع) گرفتید و مصداق کامل "تعز من تشاء" شدی! دوم : این جمله از شما به یادم می آید که"پسرم! با مردم با صداقت رفتار کن خودشان به سمتت می آیند" وچه زیبا جلوه این سخنت را بعد از عروجت دیدم. بابا جان دلمان تنگ است، دلتنگ نوای عاشورا و صوت حزین قرآنت در صبحگاهان، دلتنگ لبخند های زندگی بخشت، راستی شنید دوستی میگفت: در عالم خواب دیدم که حسین آقا در آن دنیا هم مشغول سازماندهی نیرو است! خبری هست بابا؟ باورکن از روز عروجت تا کنون با این امید صبر پیشه کردم که باظهور آقا امام زمان(عج) بابا برمیگردد چرا که امام صادق (ع) فرمودند: هرگاه قیام کند ، نزد مؤمن داخل قبر خواهند آمد و به او میگویند : ای فلان ، همانا که صاحب تو ظهور کرد ، پس اگر میخواهی ملحق شوی ملحق شو و اگر بخواهی در گرامیداشت پروردگارت بمانی بمان . برگرد بابای آسمانیم برگرد! روحت شاد بابا آسمانی |
|
محمد صادق زادشفق | 20:32 - یکشنبه 25 دی1390 + | |
| سردار بی نشان... |
امام خامنه ای (حفظه الله):هميشه آنجايي كه مربوط به شهيد است، هر چه ميشود بهترينها را انجام بدهيد. چرا؟ چون شهيد بهترين است.
سلام حسین آقا چه مظلومانه تنها یادگاری هایت را بخاک سپردند!! و وقتی در توجیه اینکار شنیدم که ((خواست خدا بوده است که اینطور پیش آمد!!!)) لبخندی از روی حرص بر لب نشاندم و در دل ،های های گریستم و غربت و مظلومیتت را با جان و دل درک کردم. آهای سردار! درکدامین زمین تف دیده خفته ای؟درکدام گوشه از حاج عمران ساکت و بی نشان آرمیده ای؟ وای کاش همه مان برای خدا قدم برداریم. وتو ای سردار بی نشان شهرم مطمئن باش اگر در پیچ و خم دنیا و ما فیها که برای خیلی ها شهدا و مرامشان کم اهمیت شده است، مابسیجیان امام خامنه ای(حفظه الله) هرگز رزمندگان در رکاب خمینی کبیر(ره) را از یاد نخواهیم برد و با جان دل قدم در مسیر ولایت می گذاریم و انشاءلله با شهادت مان به جمع تان بپیوندیم. روحت شاد دلاور شهرم  سردار شهید حسین فلاح زرین کار فرمانده دلاور گروهان ابوالفضل(ع) گردان حمزه سیدالشهدا(ع) لشکر قدس گیلان بود که در تاریخ 10/6/1365 در عملیات کربلای 2 در منطقه حاج عمران به مقام ولای شهادت رسید و پیکر مطهرش تاکنون نیز تفحص نشده است. شادی روح این شهید گرانقدر صلوات
|
|
محمد صادق زادشفق | 19:38 - شنبه 26 آذر1390 + | |
| ساقی تشنه... |
قمر بني هاشم به رود فُرات كه مي زد، آب در پوست خود نمي گنجيد!
در خيال خود گمان مي برد كه از دست هاي تشنه عبّاس، لبريز خواهد شد. امّا، وقتي كه آب را، تشنه، رها ساخت؛ در همهء پيچ و تابِ خيالِ فُرات، تنها يك سؤال بود كه موج مي زد: "آخر، چرا؟!
صلی الله علیک یا قمرالعشیره(ع) 1- لبیک یا حسین (ع) دعایمان کنید
|
|
محمد صادق زادشفق | 20:11 - دوشنبه 14 آذر1390 + | |
| گريه شهيد زرتشتي به هنگام خواندن زيارت عاشورا |
از نماز نخواندنش، آن هم در اول وقت كه همهى بچهها به امامت روحانى گروهان مشغول اداى آن بودند بايد حدس مىزدم كه مسلمان نيست، ولى هيچ وقت چنين برداشتى به ذهنم خطور نكرد. مخصوصا اين كه سه روز پيش هنگام خواندن زيارت عاشورا ديده بودم كه او نيز پشت خاكريز و كمى دورتر از بچهها، زنگار دل به آب ديده شستشو مىكرد. بعد از نماز به طرف او رفتم و سلام دادم. احوالپرسى گرمي كرديم و با هم روى چمنهاى بهارى كه از شدت گرما خيلى زود پاييزى شده بودند نشستيم . حس كنجكاوى وادارم مىكرد تا بپرسم چرا نماز نميخوانى ؟! اما نجابتى كه در سيمايش مىديدم، اين اجازه را به من نميداد. پرسيدم: چند وقت است كه در جبههاى؟ - دو ماه مىشود. از كجا اعزام شدى؟ - يزد. مىتوانم بپرسم افتخار همكلامى با چه كسى را دارم؟ -كوچيك شما اسفنديار. اسم قشنگى است، به چه معنى است؟ -اسفنديار يك اسم اصيل ايرانى است. از دو قسمت "اسفند" و "داد" تشكيل شده است . در ايران باستان "اسپنت تات "بود كه بر اساس قاعده ابدال حرف "پ" به "ف"و "ت"به"د" تبديل به اسفنديار شده، يعني دادهي مقدس. وقتى ديدم اين گونه سليس و روان حرف مىزند، من نيز از سدى كه حيا برايم ساخته بود، گذشتم و خيلى رك و پوست كنده پرسيدم: چرا نماز نمىخوانى؟ - نماز؟ نماز چيز خوبى است. گفت و گوى خدا با انسان است. كى گفته كه من نماز نمىخوانم؟ خودم ديدم كه نخواندى. خنده ى مليحى كرد و گفت: - يكبار كه دليل نمىشود. ولى بچهها مىگفتند هميشه موقع نماز خواندن به بهانههاى مختلف از آنها دور مىشوى. -راست ميگويند. ولى دلم هميشه با بچههاست . چگونه؟ - از طريق عشق به وطن . در احاديث اسلامى خواندم كه "حب الوطن من الايمان " من به وطنم عشق ميورزم و مطمئنم همين ايمان، نقطهى اتصال محكم من و بچههاست . صحبتهاى ما گل انداخته بود كه مهرداد، امدادگر گروهان صدايم كرد كه براى گرفتن دارو به بهدارى برويم. از اسفنديار خداحافظى كردم و او نيز در حالى كه دستانم را محكم ميفشرد گفت:" بدرود" در طول مسير آنقدر به حرفهايش فكر ميكردم كه دو بار نزديك بود فرمان آمبولانس از دستم خارج شود و با " چيكار ميكني" مهرداد به خود مىآمدم. در برگشت به مقر از سكوت آنجا فهميدم كه نيروها رفتهاند.پرس و جو كردم و گفتند گروهان آنها براى تحويل خط قلاويزان به سوى مهران رفته است. از مسؤول تعاون پرسيدم: اين گروهان از كجا آمده بود؟ - تهران ولى او به من ميگفت از يزد آمدهام. -كى؟ يكي از بسيجىها. - نه، اينها همه از تهران آمدهاند. نشانىاش چى بود؟ -مىگفت اسمم اسفنديار است . مسؤول تعاون فورا ليست اسامى گروهان را گشود و دنبال اسم اسفنديار گفت: - راست گفته، ساكن يزد است. اما چون دانشجوى دانشگاه تهران بوده، از تهران اعزام شده ... دانشجو. -بله. چه رشتهاى؟ -چه مىدانم. حالا مسأله براى من پيچيده تر شده بود. به كسى نمىگفتم، اما با خودم كلنجار مىرفتم كه چرا دانشجوى بسيجى نماز نمىخواند؟! اين فكر هميشه با من بود و هر وقت محلى را كه من و او نشسته بوديم مىديدم، به يادش مىافتادم. مدتها گذشت تا اين كه يك روز صبح ساعت 5 با بىسيم اعلام كردند كه فورا آمبولانس بفرستيد. با مهرداد به سوى خط رفتيم، تا جايى كه مىتوانستيم با آمبولانس رفتيم و وقتى ديديم ديگر نمىتوانيم، گوشهاى پارك كرديم. من برانكارد را و مهرداد جعبهى كمكهاى اوليه را گرفتيم و به راه افتاديم. به بالاى قله رسيديم و فرمانده گروهان با ديدن ما در حالى كه نفس نفس مىزد، گفت: عجله كنيد. چى شده؟ -خمپاره دقيقا خورد روى سنگر و سه نفر شديدا مجروح شدند. به سوى سنگر رفتيم و ديديم بچهها آخرين نفر را از زير آوار بيرون مىكشند. كمى نزديكتر شديم، دو بسيجى را ديديم كه تمام صورتشان غرق خون بود. مهرداد بالاى سرشان دو زانو نشست كه نبضشان را بگيرد و هر بار با "انا لله و انا اليه راجعون " گفتنش مىفهميدم كه شهيد شدهاند. سومى نيز شهيد شده بود. مسؤول تعاون گروهان آمد تا نام و نشانى آنها را از روى پلاكى كه بر گردن داشتند شناسايى و بنويسد. با ديدن نام اسفنديار خشكم زد. جلوتر رفتم و خواندم : " اسفنديار كىنژاد، دانشجوى سال سوم پزشكى، ساكن يزد، دين زرتشتي... " چفيه را كه مهرداد روى او انداخته بود از صورتش كنار زدم و احساس كردم با همان خندهى مليح كه به من گفته بود: " يكبار كه دليل نمىشود " جان داد. وقتى او را در كنار دو بسيجى ديگر ديدم به ياد آن حرفش افتادم كه مىگفت: "به وطنم عشق مىورزم و مطمئنم همين ايمان، نقطهى اتصال من و بچههاست " آرى اين چنين بود. كنار سرش نشستم و به رسم مسلمانان برايش فاتحه خواندم و در حالي كه چفيه را روي صورتش ميكشيدم، گفتم :" داده مقدس! در راه مقدسي هم رفتي، بدرود" *حمزه خليلي واوسري - این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست/این چه شمعیست که جانها همه پروانه اوست - برخیز که بوی کربلا می آید...
جزییات تلاش آمریکا برای ترور سردار قاسم سلیمانی - منبع: فارس
|
|
محمد صادق زادشفق | 23:39 - پنجشنبه 12 آبان1390 + | |
| پوتین |
گردان پشت ميدون مين رسيده و زمين گير شده بود. چند نفر رفتند معبر باز كنند. او هم رفت، 15 ساله بود. چند قدم كه رفت، برگشت. يعني ترسيده؟! خب! ترس هم داشت! او اما، پوتين هايش را به يكي از بچه ها داد وگفت؛ تازه از گردان گرفتم، حيفه! بيت الماله! پابرهنه رفت...! راستي 3 هزار ميليارد تومن پول چندتا پوتين ميشه؟ نمیدانم چرا با خواندن این متن از خودم خجالت کشیدم! کاش مسئولین هم مثل این رزمنده 15 ساله فکر کنند.کاش....
|
|
محمد صادق زادشفق | 22:19 - سه شنبه 19 مهر1390 + | |
| منوي اصلي |
|
خانه پست الکترونيک آرشيو وبلاگ عناوين مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
گمشدگان "خاک" اگر می فهمیدند که تا "افلاک" راهی نیست این همه سرگردانی نمی کشیدند. |
| موضوعات مطالب |
|
پیام آسمانی
مردان مرد (سرداران شهید) صوت و تصویر شعر حسین اقا |
| ساير امکانات |
طراح قالب